Franse bezetting

De Franse overheersing op de Maltese eilanden was een korte en woelige periode. Hun komst in 1798 wees aanvankelijk anders uit, want Napoleon en zijn troepen werden warm onthaald door de Maltese bevolking. Maar dit was meer uit onvrede over de zittende heersers, de Orde van Sint Jan, dan uit enige sympathie voor de revolutionaire ideeën van de Fransen.

Napoleons invasie van Malta maakte deel uit van een strategisch plan om eerst Egypte en vervolgens India en de Britse kolonies in het Verre Oosten te veroveren. Napoleon, die enorm graag de gigantische burchten en havens van Malta in handen wilde hebben, slaagde erin om een aantal ridders en Maltezen aan zijn kant te krijgen.

Zij speelden informatie door en hielpen om de bevolking op te zetten tegen de Orde van Sint Jan en hun aristocratische manier van besturen. Een gebrek aan materieel, onbetrouwbare kapiteins en algehele verwarring leidde ertoe dat de Orde binnen enkele dagen capituleerde. Zo werden ook de Maltese eilanden aan Napoleons zegekar gebonden.

De radicale hervormingen die de nieuwe heersers doorvoerden, gingen nogal ver naar de mening van de lokale bevolking die nog altijd grotendeels door twee instituten werd overheerst - de aristocratie en de Kerk - en trouw was aan beide. De adel en het gewone volk begonnen de Napoleontische wetten te zien als een aanval op hun geliefde Kerk en een bedreiging voor hun traditionele manier van leven.

Binnen drie maanden na de Franse overname kwamen de Maltezen in opstand. Ze dwongen de bezetters om zich terug te trekken achter de verdedigingswerken van Valletta en de Drie Steden. De Fransen bleven daar tot september 1800, toen ze capituleerden voor de Britse troepen die opgeroepen waren om de Maltezen te helpen hun vrijheid terug te winnen. Toen de Britse vloot de Grand Harbour binnenvoer, was dat het beginpunt van anderhalve eeuw Britse heerschappij.