Britse periode

De Britse periode is een zeer belangrijk tijdperk in de Maltese geschiedenis. Wereldoorlogen en de Maltese onafhankelijkheid zijn de historisch meest significante gebeurtenissen uit deze periode. De Britse nalatenschap is nog in veel aspecten van het dagelijks leven terug te vinden: Engels is een van de officiële talen op het eiland, er zijn stevige banden met Engeland op het gebied van handel en toerisme, en er staan nog altijd ouderwetse Britse brievenbussen en telefooncellen op straat.

Na de Maltezen geholpen te hebben om de Fransen te verjagen, kregen de Britten de heerschappij over de eilanden. Maar aanvankelijk wisten ze niet zeker of ze dit gebied wel in handen moesten houden. Bij het Verdrag van Amiens in 1802 werd besloten dat Malta zou worden teruggegeven aan de Orde van Sint Jan, maar een deel van de lokale bevolking had daar geen trek in en diende een verzoek in om een Brits protectoraat te blijven.

De Vrede van Amiens duurde niet lang en de Napoleontische Oorlogen gingen weer verder. De Britten namen de verdediging van Malta op zich en zouden bij de besluiten van het Verdrag van Parijs in 1814 uiteindelijk volledige soevereiniteit over de Maltese eilanden verkrijgen. Vanaf toen werd Malta een belangrijk onderdeel van het Britse koninkrijk, een strategisch bolwerk in de regio en een springplank voor Britse expansie naar het oosten.

De rol van de Maltese eilanden tijdens de Eerste Wereldoorlog als bevoorradingstation en als basis waar de gewonden zich konden herstellen, leverde Malta de titel ‘Verpleegster van de Middellandse Zee' op.

De moed van de Maltese bevolking tijdens de Tweede Wereldoorlog werd door George V onderkend: hij onderscheidde de bevolking als geheel met het George Cross, als eerbetoon voor hun heldhaftigheid.

Na de oorlog groeide de beweging voor zelfbeschikking steeds sterker en uiteindelijk werd Malta op 21 september 1964 onafhankelijk. Britse troepen bleven aanwezig op Malta tot 31 maart 1979, toen hun militaire bases werden gesloten. De eilanden gingen deel uitmaken van het Gemenebest.

     
 

De Britse nalatenschap

 
 


Het bijzondere aan de Maltese eilanden is de koppeling van een mediterraan klimaat aan Angelsaksische tradities.

Malta maakte meer dan 150 jaar lang deel uit van het Britse rijk, dus het is niet zo vreemd dat het zakenleven, de rechtspraak en het onderwijs Brits getint zijn. Vandaag de dag is er nog flink wat van deze ‘mediterrane Britsheid' terug te vinden in het dagelijkse leven op Malta.

Engels is net als het Maltees een officiële taal en wordt overal gesproken. Maar evenals andere talen zoals het Italiaans heeft het Engels invloed gehad op de Maltese spreektaal, het Malti. De Maltezen schakelen midden in een gesprek vaak moeiteloos over van Malti naar Engels, en weer terug.

Als je door de hoofdstad Valletta loopt, zie je een hoop winkels en cafés met Britse namen die uit het midden van de vorige eeuw dateren. Bezoekers zijn altijd blij verrast om de ouderwetse rode Britse postbussen en telefooncellen te zien, terwijl deze in het Verenigd Koninkrijk zelf al lang uit het straatbeeld verdwenen zijn.

Op Malta wordt links gereden, net als in het Verenigd Koninkrijk. Er rijden hier trouwens nog aardig wat oude Britse auto's rond: Morris Minors, Ford Anglia's en Prefects, Triumphs, en vrachtwagens en bussen van het merk Bedford uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. De meeste worden nog dagelijks gebruikt, maar sommige antieke modellen worden door liefhebbers alleen bij speciale gelegenheden de weg op gestuurd.

De Maltese keuken heeft ook Britse elementen overgenomen: lokale bars en cafés serveren Engels ontbijt en brunch. Bier is net als in het Verenigd Koninkrijk een populaire drank en wordt geschonken in ‘pints' en ‘half pints'.